Een rulinguitspraak waarbij aan de ene kant bevestigd wordt dat er de keuze is voor de minst belaste weg en bijgevolg geen verplichting voor de meest belaste weg. Indien twee verrichtingen na elkaar moeten worden gesteld, kan aldus vrij worden gekozen welk van de verrichtingen het eerst wordt gesteld, zonder dat dit fiscaal misbruik is bij een voordeligere taxatie. Het besluit van de ruling is dat er geen fiscaal misbruik is, al is de lezing daarvan niet 100,00% duidelijk aangezien de bedragen beperkt waren en men nog eens herneemt dat er geen frustratie was van de betrokken wetsbepalingen.
Categorieën: Fiscaal misbruik
0 reacties